आग्रानगरम्: आज नहर–मस्जिदस्य ख़तीबः मुहम्मद इक़बालः दिल्लौ जातस्य बम–विस्फोटस्य संदर्भे गहनं शोकं व्यक्त्वा अवदत् यत् इस्लामधर्मे कस्यापि निर्दोषस्य पुरुषस्य वधः कदापि अनुमतः नास्ति।
शुक्रवासरस्य जुमुअः–नमाज़काले सः नमाज़िनः प्रति प्रश्नमपृच्छत्—
“जीवनरक्षकाः कथं जीवनहराः भवितुं शक्नुवन्ति?”
सः अवदत् यत् दिल्लीय–विस्फोटे मरणम् प्राप्ताः निर्दोषाः जनाः तेषां च परिवाराः अत्यन्तं दुःखमुपभवन्ति, समग्रं मुस्लिम–समाजम् अपि तेषां दुःखेन सह अस्ति। घायलानां शीघ्रं स्वास्थ्य–लाभं प्रति प्रार्थनां कृत्वा सः उवाच— विस्फोटस्य भीषणता सर्वां जनताम् आन्दोलितवती, मृतदेहानां खण्डाः दूर–दूर यावत् विख्याताः।
सः स्वच्छन्दं अवदत्—
“विश्वस्य कश्चन मुस्लिम् एतादृशं कृत्यं समर्थयितुं न शक्नोति। वयं एतस्य आक्रमणस्य कटु निन्दां कुर्मः तथा च शासनं प्रति याचामः यत् एतां सञ्ज्ञां प्रकाश्य वास्तविकान् दोषिनः कठोरां दण्डनां योजयेत्।”
इक़बालः अवदत् यत् चिकित्सकस्य व्यवसायः सम्मान, करुणा, मानवता च आधारितः अस्ति, किन्तु अस्मिन्न् घटनायां तस्य पवित्रस्य व्यवसायस्य अपकीर्तिः कर्तुं प्रयासः कृतः।
कुरआनस्य स्पष्टा शिक्षा
खुत्बे सः कुरआनस्य सूरा–अल्मायिदा, श्लोकः 32 उद्धृत्य अवदत्—
“यः कश्चन निर्दोषं नरं हन्ति, स सर्वमानवजातिं हन्ति इव।
यश्च कस्यचित् जीवितं रक्षति, स सर्वमानवजातिं रक्षितवान् इव।”
इक़बालः उवाच— इस्लामधर्मस्य वास्तविकः संदेशः जीवन–संरक्षणम्, शान्तेः प्रसारणम्, तथा अत्याचारस्य विरोधः अस्ति।
यः मुस्लिम् एतस्मात् शिक्षात् विमुखः भवति, सः कुरआनस्य अवज्ञाकारिणां मध्ये गण्यते तथा च ईश्वर–क्रोधस्य पात्रं भवति।
अन्ते सः अवदत्—
यदि मानवतायाः रक्षकाः एव प्राणहरणं कुर्यु: तर्हि जगत् वनं सदृशं भविष्यति।
तत: पुन: प्रश्नम् अपृच्छत्—
“एतेषां दुःखदायक–दुर्घटनायाः दोषिनः किम् स्वस्य रब्–समीपे न उपस्थास्यन्ति? किम् तेषां समीपे उत्तरम् अस्ति?”
